İSTANBUL’UN ANADOLU’YA BAĞIMLI KILINMASI

İstanbul’da bulunmasını gerekli gördüğüm İsmet Paşa’dan bir şifre telgraf aldım. Telgraf, şimdiki hükümetin düşürülmesi, Meclisin dağıtılması ve Kuvva-yı Milliye’nin ortadan kaldırılması gibi amaçlarla, İstanbul’da İngilizlerle birlikte bir dernek kurulduğunu bildiriyordu; Anadolu’daki Anzavur girişimlerinin bu çalışmalara dayandığını yazıyordu.

3 Mart 1920 günü Rauf ve Kara Vasıf Beyler de, şifre telgraflarında Meclisin dağıtılmasının kesin olduğunu bildiriyorlar ve Padişah katında etkili olacak önlemlerin Temsil Kurulu’ca alınmasını istiyorlardı.

Efendiler, 1920 Mart’ının 16. günü, şöyle bir tel verildi: “Ankara’da Mustafa Kemal Paşa Hazretlerine Bu sabah Şehzadebaşı’ndaki Mızıka Karakolu’nu İngilizler basmış ve oradaki askerlerle çarpışmalar olmuştur; şimdi İstanbul’u işgal altına alıyorlar. Bilgilerinize sunulur. Manastırlı Hamdi”

Efendiler, 16 Martta İstanbul işgal edilir edilmez aldığım önlemlerin en önemlisi, olağanüstü yetkilere sahip bir meclisin Ankara’da toplanmasıdır.

Açılışının ilk günlerinde Meclis’e, Türkiye’nin izlemesi gereken siyasal ilke konusundaki görüşlerimi sundum.

Bilindiği gibi Osmanlılar döneminde türlü siyasal yollar izlenmişti ve izlenmekteydi. Ben, bu yollardan hiçbirinin yeni Türkiye devletinin izleyeceği yol olamayacağı kanısına varmıştım.

Değişik ulusları ortak ve genel bir ad altında toplayarak eşit hak ve koşullar içinde tutup güçlü bir devlet kurmak, parlak ve çekici bir siyasal görüştür. Ama aldatıcıdır. Dahası, ulaşılamayacak bir amaçtır. Bu, yüzyılların çok acı ve kanlı olaylarla ortaya koyduğu bir gerçektir. İslamcılık ve Turancılık siyasetinin başarı kazandığı tarihte görülebilmiş değildir.

Bizim açık ve uygulanabilir gördüğümüz siyasal yol, ‘ulusal siyaset’tir: ulusal sınırlarımız içinde, her şeyden önce kendi gücümüze dayanarak varlığımızı korumak; ulus ve ülkenin gerçek mutluluk ve bayındırlığına çalışmak; gelişigüzel ve ulaşılamayacak istekler ardında ulusu  uğraştırıp zarara  sokmamak; uygar  dünyadan uygar  ve  insanca  davranış,  karşılıklı dostluk beklemek.

Efendiler,  hükümet  kurma  konusunda  da  tutulması  gerekli  yol,  Osmanlı  devletinin  ve halifeliğin yıkıldığını kabul edip, yeni temellere dayalı yeni bir devlet kurmaktı. Ama durumu olduğu gibi söylemek, amacın büsbütün yitirilmesine yol açabilirdi. Çünkü genel düşünce ve eğilim, henüz halife-padişahın özürlü olduğu yolundaydı. Meclis’te hemen halife-sultan makamıyla bağlantı kurma ve İstanbul hükümeti ile uzlaşma akımı başlamıştı.

Hükümet kurulması konusunda bunları gözönünde tutmakla birlikte, asıl amacı koruyan önerimi yazılı olarak Meclis’e sundum. Kısa bir tartışma sonunda kabul edilen bu önergeye bakıldığında, temel ilkelerin şöylece yer aldığı görülür:

1-  Hükümet kurmak zorunludur.

2- Geçici bir devlet başkanı ya da Padişah vekili ortaya çıkarmak uygun değildir.

3- Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin üstünde bir güç yoktur.

Not: Halife-padişah, baskı ve zorlamadan kurtulduğu zaman, Meclis’in düzenleyeceği yasal ilkeler içindeki yerini alır.”

Efendiler, bu ilkelere dayalı bir hükümetin niteliği kolaylıkla anlaşılabilir: bu, ulusal egemenlik temeline dayalı olan halk hükümetidir; cumhuriyettir. Zaman geçtikçe bu ilkelerin neleri kapsadığı anlaşılmaya başladı. İşte o zaman tartışmalar ve olaylar birbirini izledi. Meclis, bu açıklamalarımı ve önerimi yaptıktan sonra beni başkanlığa seçmekle, bana olan genel güvenini gösterdi. Ayrıca kısa süre  içinde Vatan Hainliği Yasasıyla İstiklal Mahkemeleri yasasını çıkararak, devrimlerin doğal gereklerini yapmaya koyuldu.

 

ata

Öğretiler ve Jeopolitik Tezler

öğretiler tezler

Politikalar ve Stratejiler

küresel-politikalar

Savunma Bütçeleri

savunmabütçeleri

Harp Silah ve Araçları

harp silah araçları

Yeni Silah Sistemleri

yeni teknolojiler

İç Güvenlik ve GNH

ic-guvenlik-
Facebook
Facebook
Google+
Google+
http://ankaenstitusu.com/
YouTube
YouTube